SEHEMU YA PILI

 SEHEMU YA 2

Asubuhi ilipochomoza, jua lilitoa mwanga hafifu juu ya kijiji cha Mlimani. Kila kitu kilionekana cha kawaida… lakini si kwa Zuberi.

Usiku ule haukutoka kichwani mwake.

Aisha.

Sauti yake… macho yake… na maneno yake ya kutisha:

“Yeyote anayenipenda… hufa.”

Zuberi aliketi nje ya nyumba yao, akitazama ardhi kwa mawazo mazito. Hakula, hakulala vizuri. Moyo wake ulikuwa umefungwa na kitu kisichoeleweka.

“Zuberi, kuna nini?” sauti ya rafiki yake Jamal ilimkatisha mawazo.

Zuberi alimwangalia, akasita kidogo, kisha akasema,

“Jamal… ukiambiwa kuna mtu hawezi kugusa ardhi… utaamini?”

Jamal alicheka kidogo.

“Wewe umeanza tena hadithi zako za usiku?”

“Hapana… naongea ukweli.”

Zuberi alimuelezea kila kitu—mwanga, msitu, na msichana aitwaye Aisha.

Lakini kadri alivyoongea… uso wa Jamal ulibadilika.

Hakuwa tena anacheka.

“Umemuona… kweli?” aliuliza kwa sauti ya chini.

Zuberi alishangaa.

“Unamjua?”

Jamal alinyamaza kwa sekunde kadhaa… kisha akasema kwa sauti ya hofu:

“Kama huyo ni Aisha… basi umejiingiza kwenye kifo chako mwenyewe.”

Maneno hayo yalimgonga Zuberi kama radi.

“Inamaanisha nini?”

Jamal alimtazama kwa macho mazito.

“Miaka mingi iliyopita… kulikuwa na familia moja tajiri hapa kijijini. Walikuwa na binti mmoja—mzuri kupita maelezo. Jina lake lilikuwa Aisha.”

Zuberi alihisi mwili wake ukisisimka.

“Wanaume wengi walimpenda. Lakini kila mmoja aliyemkaribia… alikufa kwa njia za ajabu.”

Upepo ulivuma polepole, kama kuthibitisha maneno hayo.

“Watu wakasema ni laana. Wengine wakasema ni uchawi. Lakini ukweli… hakuna anayejua.”

“Halafu nini kilitokea?” Zuberi aliuliza kwa hamu.

Jamal alimeza mate.

“Siku moja… Aisha alitoweka. Wengine wanasema alikufa. Wengine wanasema roho yake bado inazunguka msituni… ikimtafuta mtu wa mwisho wa kumpenda.”

Kimya kilitanda.

Zuberi alihisi moyo wake ukipiga kwa nguvu.

“Na huyo mtu wa mwisho… ni nani?” aliuliza kwa sauti ya chini.

Jamal alimwangalia moja kwa moja machoni.

“Wewe.”

Zuberi alishtuka.

“Hiyo haiwezekani.”

Lakini ndani ya moyo wake… alijua kuna kitu kinamuunganisha na Aisha.

Kitu cha kina… cha hatari.

Jioni ile, bila kumwambia mtu yeyote, Zuberi alirudi tena msituni.

Hakuogopa.

Alitaka majibu.

Aliposimama pale pale alipomuona Aisha kwa mara ya kwanza, alifumba macho na kusema kwa sauti ya chini:

“Aisha… kama upo… jitokeze.”

Kimya.

Dakika chache zilipita.

Kisha… upepo ulianza kuvuma tena.

Mwanga ule ule ukaanza kuonekana.

Na taratibu… Aisha akajitokeza mbele yake.

Safari hii, macho yake yalikuwa na huzuni zaidi.

“Umerudi…” alisema.

Zuberi hakusita.

“Nataka kujua ukweli.”

Aisha alimwangalia kwa muda mrefu… kisha akasema:

“Ukweli ni huu… mimi si hai kama wewe.”

Moyo wa Zuberi ulisimama kwa sekunde.

“Nilikufa… miaka mingi iliyopita.”

Baridi ilimkumba mwili mzima.

“Na laana yangu… haiwezi kuisha mpaka mtu mmoja afanye jambo lisilowezekana.”

Zuberi alisogea mbele kidogo.

“Jambo gani?”

Aisha alimtazama kwa macho yaliyojaa machozi…

“Anipende… bila kuogopa kufa.”

Maneno hayo yalimchoma Zuberi moyoni.

Na bila hata kufikiria—

“Nitafanya hivyo.”

Aisha alishtuka.

“Usiseme hivyo… utafariki.”

Lakini Zuberi alitikisa kichwa.

“Bora nife nikijua nimependa… kuliko kuishi bila kujua maana ya moyo wangu.”

Kimya kizito kilitanda.

Lakini mbali… gizani…

Kulikuwa na macho mawili yakitazama tukio hilo.

Macho ya chuki.

Macho ya wivu.

Na sauti ya chini ilisikika:

“Ukimgusa… utakufa, Zuberi. Na nitahakikisha hilo linatokea.”


Mwisho wa Sehemu ya pili.

Maoni

Chapisha Maoni

Machapisho maarufu kutoka blogu hii

SEHEMU YA KWANZA

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mtunzi: Kedmund Mtembezi Mwamdishi: Kedmund Mtembezi Email: kedmund742@gmail.com WhatsApp: +255 672 229 424 Jua lilikuwa linachoma kama kawaida ya mchana wa Dar es Salaam. Vumbi lilikuwa likipaa kila gari lilipopita kwenye barabara ya udongo ya mtaani, na kelele za wauza chips, mama lishe na boda boda zilichanganyika kama muziki wa maisha ya kila siku. Kijana mmoja aitwaye Kedmund alikaa juu ya jiwe lililochakaa pembeni ya nyumba yao ya mabati. Alikuwa na fulana iliyochuja na suruali iliyopauka, macho yake yakiwa yamejaa mawazo mazito kuliko umri wake ulivyokuwa. “Maisha haya siyo rahisi…” alijisemea taratibu huku akiangalia watoto wadogo wakicheza bila kujali kesho. Alikuwa mtoto wa mwisho kwenye familia ya watoto watatu. Baba yao alifariki miaka mitano iliyopita kwa ugonjwa, na tangu hapo mama yao, Mama Asha, ndiye aliyebeba mzigo wa familia. Kila siku alikuwa anaamka alfajiri kwenda kuuza maandazi na chai ili angalau wapate kula. Lakini pesa haikutosha....
Endelea kusoma

SEHEMU YA PILI

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mwandishi: Kedmund Mtembezi SEHEMU YA 2 Ndani ya ile nyumba ya kifahari, hali ya hewa ilikuwa nzito kama vile kuna jambo kubwa linaenda kutokea. Kedmund na Juma waliongozwa hadi sebuleni. Sofa zilikuwa za gharama, televisheni kubwa ukutani, na kila kitu kilionyesha pesa — pesa ambayo Kedmund hakuwahi kuiona hata kwa ndoto. Mwanaume yule aliyewakaribisha aliketi mbele yao, akawatazama tena kwa macho ya kupima. “Mimi naitwa Rashid,” alisema kwa utulivu. “Na hapa hakuna mchezo wa kitoto.” Kedmund alikaa kimya, lakini moyo wake ulikuwa unadunda kwa kasi. Rashid aliweka begi dogo mezani. “Hii ndiyo kazi yenu ya kwanza.” Juma alitabasamu, kama vile tayari alijua kinachoendelea. Lakini Kedmund bado alikuwa na wasiwasi. “Kazi gani hasa?” aliuliza. Rashid alimwangalia moja kwa moja. “Mtasafirisha mzigo kutoka hapa hadi Mbagala. Hakuna maswali. Hakuna kufungua. Hakuna kuchelewa.” Kimya kilitanda. Kedmund alihisi koo lake likikauka. “Na kama tukikamatwa?” aliuliza kw...
Endelea kusoma

SEHEMU YA TANO

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mwandishi: Kedmund Mtembezi Email kedmund742@gmail.com WhatsApp+255 672 229 424 SEHEMU YA 5 Usiku ulikuwa tulivu, lakini ndani ya moyo wa Kedmund kulikuwa na kelele nyingi. Alikuwa amekaa nje ya nyumba yao, akitazama anga lililojaa nyota. Lakini hakuziona vizuri… kwa sababu akili yake ilikuwa kwa mtu mmoja tu. Amina. Tangu walipoanza kuongea, maisha yake yalibadilika kwa namna nyingine kabisa. Sio pesa, sio kazi… bali hisia. Kwa mara ya kwanza tangu aingie kwenye huu mchezo, alihisi kama kuna kitu kinampa sababu ya kuendelea. Lakini hakujua… Sababu hiyo hiyo inaweza kuwa mwisho wake. Simu yake iliita. Ilikuwa ni Amina. “Uko wapi?” aliuliza kwa sauti laini. “Nyumbani… natulia tu,” Kedmund alijibu. “Nahitaji kukuona.” Moyo wake uliruka. “Sasa hivi?” “Ndiyo… ni muhimu.” Hakukuwa na maswali mengi. Ndani ya dakika chache, Kedmund alikuwa njiani. Walikutana sehemu tulivu, mbali na kelele za mtaa. Taa za barabarani zilikuwa zinawamulika kwa mwanga hafifu. Amina a...
Endelea kusoma