SEHEMU YA NNE

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU


Mwandishi: Kedmund Mtembezi


Email kedmund742@gmail.com

WhatsApp+255 672 229 424


SEHEMU YA 4


Gari lilikuwa linatembea kwa kasi usiku wa manane. Taa za barabarani zilikuwa zinapita kama mistari ya mwanga kwenye macho ya Kedmund.

Hakuna aliyekuwa anaongea.

Moyo wake ulikuwa unapiga kwa nguvu, lakini safari hii haikuwa hofu ya polisi… ilikuwa hofu ya kitu kisichojulikana.

Walifika kwenye jengo moja la kifahari zaidi kuliko lile la Rashid. Hapa kulikuwa na ulinzi mkali — walinzi, kamera, kila kitu kilionyesha hii ni level nyingine.

“Mshuke,” mmoja wa wale wanaume alisema.

Kedmund alishuka taratibu, macho yake yakizunguka kila kona.

Alipelekwa ndani… hadi kwenye chumba kikubwa kilichokuwa na taa za rangi laini.

Ndipo alipomwona.

Alikuwa amekaa kwenye sofa, akivuta pumzi polepole kama mtu asiye na wasiwasi wowote duniani.

Msichana.

Mzuri kuliko yeyote ambaye Kedmund alikuwa amewahi kuona.

Ngozi yake iling’aa chini ya mwanga, macho yake yalikuwa makali lakini yenye mvuto, na tabasamu lake lilikuwa la hatari.

“Karibu,” alisema kwa sauti laini.

Kedmund alisimama kimya kwa sekunde chache.

“Mimi naitwa Amina.”

Jina hilo lilikaa kichwani mwake.

“Kedmund,” alijibu kwa tabu kidogo.

Amina alisimama, akamkaribia taratibu. Alikuwa anatembea kwa kujiamini kama mtu anayejua nguvu yake.

“Nilikuwa nasikia habari zako…” alisema huku akimzunguka kama anamsoma.

“Unaanza vizuri kwenye mchezo.”

Kedmund alishangaa.

“Wewe ni nani hapa?” aliuliza.

Amina alitabasamu kidogo.

“Mimi ni sehemu ya mchezo huu… lakini siyo mtu mdogo kama unavyofikiria.”

Kabla hajaendelea kusema, mlango ulifunguliwa.

Rashid akaingia.

Safari hii, hakuwa peke yake. Alikuwa na mwanaume mwingine mwenye sura kali zaidi — macho yake yalikuwa baridi kama barafu.

“Huyu,” Rashid alisema, “ndiye mtu mkubwa hapa. Tunamwita Mzee.”

Kedmund alihisi presha ikipanda.

Mzee alimwangalia kwa makini.

“Wewe ndiye kijana mpya?” aliuliza kwa sauti nzito.

“Ndiyo,” Kedmund alijibu.

Mzee alikaa chini polepole.

“Ninapenda vijana wenye njaa ya maisha… lakini sipendi wasaliti.”

Chumba kilinyamaza.

Kedmund alihisi uzito wa maneno hayo.

Baada ya mazungumzo mafupi, Kedmund aliruhusiwa kuondoka.

Lakini kabla hajaenda, Amina alimfuata nje.

“Subiri,” alimwita.

Kedmund alisimama.

Amina alimsogelea karibu sana… karibu kiasi kwamba aliweza kuhisi pumzi yake.

“Usiwaamini sana hawa watu,” alisema kwa sauti ya chini.

Kedmund alishangaa.

“Kwanini?”

Amina alimtazama moja kwa moja machoni.

“Kwa sababu kila mtu hapa anacheza mchezo wake mwenyewe.”

Maneno hayo yalimchanganya.

Lakini kabla hajauliza zaidi, Amina alitabasamu tena kama hakuna kilichotokea.

“Tutaonana tena,” alisema, kisha akaondoka.

Siku zilizofuata, Kedmund alijikuta akimfikiria Amina mara kwa mara.

Si tu kwa uzuri wake…

Bali kwa maneno yake.

Kulikuwa na kitu ndani yake kilichovutia — lakini pia kilitisha.

Siku moja usiku, simu yake iliita.

Namba mpya.

Alipokea.

“Sauti hii utaikumbuka?” ilikuwa ni Amina.

Moyo wake uliruka kidogo.

“Amina?”

Alitabasamu upande wa pili.

“Good… hujasahau.”

Waliongea kwa muda mrefu usiku huo.

Mazungumzo ya kawaida yakageuka kuwa ya karibu zaidi.

Kedmund alihisi kitu kipya — kitu ambacho hakikuhusiana na pesa wala hatari.

Alianza kumpenda.

Lakini…

Hakujua kuwa Amina alikuwa na siri kubwa.

Usiku mwingine, mbali na macho ya kila mtu, Amina alikutana na mtu kwenye gari.

Mwanaume aliyekuwa tofauti kabisa na wale wa Rashid.

“Huyo kijana anaingia sana kwenye mfumo,” mwanaume alisema.

Amina alinyamaza kwa sekunde chache.

“Kazi yangu ni kumuweka karibu… siyo kumuonea huruma,” alijibu.

Mwanaume alitabasamu kidogo.

“Usisahau lengo letu.”

Amina aliangalia mbali… macho yake yakionyesha mgongano wa hisia.

Wakati huo huo, Kedmund alikuwa anaingia ndani zaidi ya penzi hilo.

Hakujua kuwa kila tabasamu la Amina…

Kila simu…

Kila neno la karibu…

Likuwa linaweza kuwa sehemu ya mchezo mkubwa zaidi.

Mchezo wa usaliti.

Usiku mmoja, walikutana.

Walikaa pamoja, wakiongea, wakicheka.

Kedmund alimshika mkono Amina.

“Kuna kitu nakuhisi… siwezi kuelezea,” alisema kwa ukweli.

Amina alimtazama kwa muda mrefu.

Kwa mara ya kwanza…

Tabasamu lake lilionekana la kweli.

Lakini ndani yake, kulikuwa na vita.

Kwa sababu alijua ukweli mmoja:

👉 Moyo wake unaanza kuingia… lakini kazi yake ni kumuangamiza Kedmund.

 Mwisho wa Sehemu ya 4


#Like_comment Tuendelee sehemu ya 5.

Maoni

Chapisha Maoni

Machapisho maarufu kutoka blogu hii

SEHEMU YA KWANZA

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mtunzi: Kedmund Mtembezi Mwamdishi: Kedmund Mtembezi Email: kedmund742@gmail.com WhatsApp: +255 672 229 424 Jua lilikuwa linachoma kama kawaida ya mchana wa Dar es Salaam. Vumbi lilikuwa likipaa kila gari lilipopita kwenye barabara ya udongo ya mtaani, na kelele za wauza chips, mama lishe na boda boda zilichanganyika kama muziki wa maisha ya kila siku. Kijana mmoja aitwaye Kedmund alikaa juu ya jiwe lililochakaa pembeni ya nyumba yao ya mabati. Alikuwa na fulana iliyochuja na suruali iliyopauka, macho yake yakiwa yamejaa mawazo mazito kuliko umri wake ulivyokuwa. “Maisha haya siyo rahisi…” alijisemea taratibu huku akiangalia watoto wadogo wakicheza bila kujali kesho. Alikuwa mtoto wa mwisho kwenye familia ya watoto watatu. Baba yao alifariki miaka mitano iliyopita kwa ugonjwa, na tangu hapo mama yao, Mama Asha, ndiye aliyebeba mzigo wa familia. Kila siku alikuwa anaamka alfajiri kwenda kuuza maandazi na chai ili angalau wapate kula. Lakini pesa haikutosha....
Endelea kusoma

SEHEMU YA PILI

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mwandishi: Kedmund Mtembezi SEHEMU YA 2 Ndani ya ile nyumba ya kifahari, hali ya hewa ilikuwa nzito kama vile kuna jambo kubwa linaenda kutokea. Kedmund na Juma waliongozwa hadi sebuleni. Sofa zilikuwa za gharama, televisheni kubwa ukutani, na kila kitu kilionyesha pesa — pesa ambayo Kedmund hakuwahi kuiona hata kwa ndoto. Mwanaume yule aliyewakaribisha aliketi mbele yao, akawatazama tena kwa macho ya kupima. “Mimi naitwa Rashid,” alisema kwa utulivu. “Na hapa hakuna mchezo wa kitoto.” Kedmund alikaa kimya, lakini moyo wake ulikuwa unadunda kwa kasi. Rashid aliweka begi dogo mezani. “Hii ndiyo kazi yenu ya kwanza.” Juma alitabasamu, kama vile tayari alijua kinachoendelea. Lakini Kedmund bado alikuwa na wasiwasi. “Kazi gani hasa?” aliuliza. Rashid alimwangalia moja kwa moja. “Mtasafirisha mzigo kutoka hapa hadi Mbagala. Hakuna maswali. Hakuna kufungua. Hakuna kuchelewa.” Kimya kilitanda. Kedmund alihisi koo lake likikauka. “Na kama tukikamatwa?” aliuliza kw...
Endelea kusoma

SEHEMU YA TANO

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mwandishi: Kedmund Mtembezi Email kedmund742@gmail.com WhatsApp+255 672 229 424 SEHEMU YA 5 Usiku ulikuwa tulivu, lakini ndani ya moyo wa Kedmund kulikuwa na kelele nyingi. Alikuwa amekaa nje ya nyumba yao, akitazama anga lililojaa nyota. Lakini hakuziona vizuri… kwa sababu akili yake ilikuwa kwa mtu mmoja tu. Amina. Tangu walipoanza kuongea, maisha yake yalibadilika kwa namna nyingine kabisa. Sio pesa, sio kazi… bali hisia. Kwa mara ya kwanza tangu aingie kwenye huu mchezo, alihisi kama kuna kitu kinampa sababu ya kuendelea. Lakini hakujua… Sababu hiyo hiyo inaweza kuwa mwisho wake. Simu yake iliita. Ilikuwa ni Amina. “Uko wapi?” aliuliza kwa sauti laini. “Nyumbani… natulia tu,” Kedmund alijibu. “Nahitaji kukuona.” Moyo wake uliruka. “Sasa hivi?” “Ndiyo… ni muhimu.” Hakukuwa na maswali mengi. Ndani ya dakika chache, Kedmund alikuwa njiani. Walikutana sehemu tulivu, mbali na kelele za mtaa. Taa za barabarani zilikuwa zinawamulika kwa mwanga hafifu. Amina a...
Endelea kusoma