SEHEMU YA KWANZA

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU

Mtunzi: Kedmund Mtembezi

Mwamdishi: Kedmund Mtembezi

Email: kedmund742@gmail.com

WhatsApp: +255 672 229 424

Jua lilikuwa linachoma kama kawaida ya mchana wa Dar es Salaam. Vumbi lilikuwa likipaa kila gari lilipopita kwenye barabara ya udongo ya mtaani, na kelele za wauza chips, mama lishe na boda boda zilichanganyika kama muziki wa maisha ya kila siku.

Kijana mmoja aitwaye Kedmund alikaa juu ya jiwe lililochakaa pembeni ya nyumba yao ya mabati. Alikuwa na fulana iliyochuja na suruali iliyopauka, macho yake yakiwa yamejaa mawazo mazito kuliko umri wake ulivyokuwa.

“Maisha haya siyo rahisi…” alijisemea taratibu huku akiangalia watoto wadogo wakicheza bila kujali kesho.

Alikuwa mtoto wa mwisho kwenye familia ya watoto watatu. Baba yao alifariki miaka mitano iliyopita kwa ugonjwa, na tangu hapo mama yao, Mama Asha, ndiye aliyebeba mzigo wa familia. Kila siku alikuwa anaamka alfajiri kwenda kuuza maandazi na chai ili angalau wapate kula.

Lakini pesa haikutosha.

Usiku mwingi walilala na njaa, na siku nyingine Kedmund aliamua kusema uongo kwa mama yake kuwa ameshiba ilhali tumbo lilikuwa linamnguruma.

Siku hiyo, rafiki yake wa karibu, Juma, alikuja akiwa na tabasamu la ajabu.

“Vipi Kedmund, bado uko hapa unafikiria maisha?” Juma aliuliza huku akikaa karibu yake.

“Na nifanye nini sasa… kila siku ni ile ile. Nimechoka kuwa maskini bro,” Kedmund alijibu kwa sauti ya chini.

Juma alitabasamu kidogo, kisha akasogea karibu zaidi.

“Kuna mchongo nimeusikia… unaweza kututoa hapa.”

Kedmund aligeuza kichwa kwa haraka. “Mchongo gani?”

Juma aliangalia kushoto na kulia kuhakikisha hakuna anayesikiliza.

“Kuna jamaa mmoja anahitaji vijana wa kusafirisha mizigo… siyo kazi ngumu, pesa yake ni nzuri sana.”

Kedmund alinyamaza kwa sekunde chache. Moyoni alihisi kitu si sawa, lakini njaa na hali ya maisha vilianza kumshawishi.

“Ni mizigo gani?” aliuliza kwa tahadhari.

Juma alicheka kidogo. “Usiulize sana bro… cha muhimu ni pesa. Hapa mtaani ukitaka kutoka, lazima ujitoe mhanga kidogo.”

Maneno hayo yaligonga kichwa cha Kedmund kama nyundo.

Alijua kabisa hii inaweza kuwa njia ya hatari. Lakini pia alijua hakuna njia rahisi ya kutoka kwenye umaskini waliokuwa nao.

Usiku huo, Kedmund alikaa kimya ndani ya nyumba yao ndogo ya mabati. Mama yake alikuwa amechoka sana, amelala mapema. Kaka yake mkubwa alikuwa hajapata kazi kwa miezi mingi, na dada yake alikuwa ameacha shule kwa sababu ya ada.

Alimtazama mama yake aliyelala.

“Mama anastahili maisha mazuri…” alijisemea.

Ndani ya moyo wake, vita ilikuwa inaendelea.

Upande mmoja ulimwambia: kaa mbali na mambo ya hatari.

Upande mwingine ulikuwa unapiga kelele: hii ndiyo nafasi yako ya kubadilisha maisha.

Asubuhi iliyofuata, aliamka mapema kuliko kawaida.

Alitoka nje, upepo wa asubuhi ukimpiga usoni. Alihisi kama maisha yanampa mtihani mkubwa.

Juma tayari alikuwa anamsubiri kona ya barabara.

“Umefikiria?” aliuliza haraka.

Kedmund alinyamaza kwa sekunde chache, kisha akavuta pumzi ndefu.

“Twende… lakini nataka kujua tunaingia kwenye nini.”

Juma alitabasamu kwa ushindi.

“Hapo sasa… umekuwa mwanaume.”

Walitembea pamoja kuelekea sehemu ambayo Kedmund hakuwahi kufika. Moyo wake ulikuwa unapiga kwa kasi, lakini hakurudi nyuma.

Walifika kwenye nyumba moja ya kifahari kidogo, tofauti kabisa na mazingira ya mtaani.

Mlango ulifunguliwa na mwanaume mmoja mwenye mwili mkubwa na macho makali.

“Ndiyo hawa?” aliuliza kwa sauti nzito.

Juma alikubali kwa kichwa.

Mwanaume huyo alimwangalia Kedmund kwa makini, kama mtu anayepima kitu cha thamani.

“Unaonekana mdogo… lakini macho yako yana njaa. Napenda watu wenye njaa ya maisha.”

Kedmund hakujibu. Alisimama tu kimya.

“Ukifanya kazi vizuri, utapata pesa nyingi. Ukicheza mchezo, utajuta,” mwanaume huyo alisema kwa sauti tulivu lakini yenye vitisho.

Kedmund alihisi baridi ikipita mgongoni.

Lakini hakusema chochote.

Ndani ya sekunde chache, alijua maisha yake hayatarudi kuwa yale yale tena.

Hapo ndipo safari yake ilianza.

Safari ya kutoka kwenye vumbi… kwenda kwenye ndoto ambazo hata yeye mwenyewe hakuwahi kuamini.

Lakini hakujua kuwa kila hatua aliyokuwa anachukua… ilikuwa inaenda kumpeleka karibu zaidi na hatari kubwa kuliko alivyowahi kufikiria.

 Mwisho wa Sehemu ya 1

Inaendelee sehemu ya 2.