SEHEMU YA PILI

 SIMULIZI: HATIA TAKATIFU

Mwandishi: Kedmund Mtembezi

SEHEMU YA 2

Ndani ya ile nyumba ya kifahari, hali ya hewa ilikuwa nzito kama vile kuna jambo kubwa linaenda kutokea.

Kedmund na Juma waliongozwa hadi sebuleni. Sofa zilikuwa za gharama, televisheni kubwa ukutani, na kila kitu kilionyesha pesa — pesa ambayo Kedmund hakuwahi kuiona hata kwa ndoto.

Mwanaume yule aliyewakaribisha aliketi mbele yao, akawatazama tena kwa macho ya kupima.

“Mimi naitwa Rashid,” alisema kwa utulivu. “Na hapa hakuna mchezo wa kitoto.”

Kedmund alikaa kimya, lakini moyo wake ulikuwa unadunda kwa kasi.

Rashid aliweka begi dogo mezani.

“Hii ndiyo kazi yenu ya kwanza.”

Juma alitabasamu, kama vile tayari alijua kinachoendelea. Lakini Kedmund bado alikuwa na wasiwasi.

“Kazi gani hasa?” aliuliza.

Rashid alimwangalia moja kwa moja.

“Mtasafirisha mzigo kutoka hapa hadi Mbagala. Hakuna maswali. Hakuna kufungua. Hakuna kuchelewa.”

Kimya kilitanda.

Kedmund alihisi koo lake likikauka.

“Na kama tukikamatwa?” aliuliza kwa tahadhari.

Rashid alitabasamu kidogo… tabasamu la kutisha.

“Msikamatwe.”

Maneno hayo yalikuwa mafupi, lakini yalibeba uzito mkubwa.

Kabla Kedmund hajafikiria zaidi, Rashid aliweka bahasha mezani.

“Advance.”

Juma aliichukua haraka, akaifungua kidogo… macho yake yakang’aa.

“Bro… hii ni pesa ya kweli,” alinong’ona kwa furaha.

Kedmund aliangalia zile pesa — zilikuwa nyingi kuliko alivyowahi kushika maishani mwake.

Ndani ya sekunde ile ile, alihisi akili yake inaanza kubadilika.

Hii inaweza kubadilisha maisha yetu…

Lakini pia, sauti nyingine ilimnong’oneza:

Hii inaweza kukuangamiza…

Dakika chache baadaye, walikuwa njiani.

Jua lilikuwa limeanza kupungua, lakini joto la mchana bado lilikuwa linaonekana ardhini. Walipanda daladala, begi lile likiwa mikononi mwa Kedmund.

Alikuwa amelishika kwa nguvu, kama mtu anayebeba kitu kisichoeleweka.

“Kuwa kawaida tu,” Juma alisema. “Usionyeshe hofu.”

Lakini haikuwa rahisi.

Kila mtu aliyekuwa ndani ya daladala alionekana kama polisi kwake.

Kila macho yaliyomwangalia yalimfanya ajisikie kama ameshikwa tayari.

Moyo wake ulikuwa unapiga du-du-du bila kupumzika.

Walipofika maeneo ya katikati ya jiji, ghafla daladala ilisimama.

“Simamisha! Ukaguzi!” sauti ilisikika nje.

Kedmund alihisi damu ikiganda.

Polisi wawili walipanda ndani.

“Vitambulisho!” mmoja wao alipaza sauti.

Juma alijifanya mtulivu, lakini Kedmund alikuwa karibu kupoteza fahamu.

Mikono yake ilianza kutetemeka.

Hii ndiyo mwisho wangu… alifikiria.

Polisi mmoja alianza kukagua watu mmoja mmoja.

Alikuwa anakaribia.

Karibu zaidi.

Mpaka alipofika mbele yao.

“Nyie wawili… mnatoka wapi?” aliuliza.

Juma alijibu haraka: “Tunaenda kwa ndugu yetu Mbagala, bwana.”

Polisi alimwangalia Kedmund.

“Wewe mbona unaonekana na hofu?”

Kedmund alimeza mate.

“Ni… ni joto tu mkuu,” alisema kwa sauti iliyokatika.

Kulikuwa na ukimya mfupi.

Dakika chache zilionekana kama saa.

Kisha polisi akacheka kidogo.

“Hamna shida… lakini kuwa makini.”

Walishuka.

Daladala ikaendelea.

Kedmund alikaa kimya kwa muda mrefu, kisha akavuta pumzi ndefu kama mtu aliyenusurika ajali.

“Nilidhani tumekwisha…” alisema kwa sauti ya chini.

Juma alicheka.

“Hii ndiyo game bro… ukizoea, utaona kawaida tu.”

Lakini Kedmund hakuhisi kawaida hata kidogo.

Alihisi kama ameanza kuingia kwenye dunia ambayo haina kurudi nyuma.

Walipofika Mbagala, walipeleka lile begi kwa mtu mwingine aliyekuwa anawasubiri kwenye kona ya giza.

Hakukuwa na mazungumzo mengi.

Walikabidhi mzigo… wakapewa pesa nyingine.

Safari ya kurudi ilikuwa tofauti kabisa.

Kedmund alikuwa kimya, lakini kichwani mwake kulikuwa na mawazo mengi.

Alipofika nyumbani, alimkuta mama yake akipika kwa shida, akichochea sufuria iliyokuwa na chakula kidogo.

“Mwanangu… leo umechelewa,” mama alisema kwa sauti ya upole.

Kedmund alisimama kimya kwa sekunde chache… kisha akatoa sehemu ya pesa na kumpa.

Mama yake alishangaa.

“Hizi pesa zote umetoka wapi?”

Kedmund alisita… kisha akasema:

“Nimepata kazi, mama.”

Mama yake alitabasamu kwa furaha… macho yake yakajaa matumaini mapya.

“Asante Mungu…”

Lakini Kedmund alihisi moyo wake ukiuma kidogo.

Kwa sababu alijua…

Hii “kazi” haikuwa ya kawaida.

Na hii ilikuwa ni mwanzo tu.

Usiku huo, alilala kitandani akitazama paa la bati.

Pesa zilikuwa mfukoni.

Lakini amani haikuwepo moyoni.

Na ndani kabisa ya nafsi yake, alijua kitu kimoja:

👉 Hatua ya kwanza imechukuliwa… na kurudi nyuma haitakuwa rahisi tena.

 Mwisho wa Sehemu ya 2

Tuendelee sehemu ya 3.